ปั้นเปื้อน เลือนลาง จากหาย
เราเริ่มจากนับหนึ่ง
ไปสอง สาม สี่ เบขไม่มีสิ้นสุด มันคงเป็นคำตอบ อินฟินิตี้
ที่มนุษย์เองก็ยากจะสงสัย
สุดท้ายชีวิตก็ไม่สิ้นสุด เกินแก่เจ็บตาย
มนุษบย์ชอบมีคำถามว่าตายแล้วไปไหน
แต่พอถามกี่ทีก็ไม่มีใครอยากตาย
แตต่ก็ไม่มีใครไม่ตาย
และฉันก็เข้าใจดีว่าถ้าไม่เริ่ม เรียนรู้อะไร
แม้จะมีอะไรมากมายไว้รอให้เรียนรู้
สุดท้ายเราก็ไม่รู้เลย
เราเรียนเพื่อสร้าง หรือเราเรียนเพื่อรู้
หรือว่าจะเรียนเพื่อสร้างความรู้
ฉันยังสงสัย
อีกสองเทอมกับ ความฝันและความหวัง ของคนรอบข้าง
วีบางเวลา กลับมา เป็น วีสักที
